زنبورهای كارگر هشت غده موم ساز دارند كه در قسمت درونی حلقه های شكمی در بخش 4 تا 7 شكمی جا گرفته اند. اندازه های این غده های موم به سن كارگر بستگی دارد. غدد مزبور در سن تقریبا 12 روزگی زنبور در بزرگترین اندازه خود هستند كه از روز 18، 19 تا آخر زنبور حالت نزولی طی می كند.
در طی این دوره، زنبور پولك های مومی ساخته شده توسط غدد را با استفاده از فك و آرواره خود جویده و در آن واحد ترشحات براقی خود را جهت نرم كردن موم به آن اضافه می كنند. وقتی كه موم به آن اضافه می كنند. وقتی كه موم به خوبی خمیر شد به روی شان عسل در ساختمان زیری ذخیره می شود و یا از آن جهت چسباندن سلول های عسل استفاده می كنند.
موم تركیب شیمیایی بسیار محكمی دارد و خواص آن با گذشت زمان همچنان غیر معیوب(فاسد نشدنی) باقی می ماند. همچنین نسبت به هیدرولیز و اكسید شدن طبیعی مقاوم بوده و كاملا در آب غیر محلول است. به جز لاروهای بید (پروانه) موم، هیچ حیوان دیگری شیره ها و اسیدهای گوارشی لازم جهت هضم آن را ندارد.